1. Czy jako pacjent (przedstawiciel ustawowy pacjenta) mam prawo do dokumentacji medycznej?
2. Czy do każdego lekarza specjalisty muszę mieć skierowanie od lekarza ubezpieczenia zdrowotnego?
3. Czy w izbie przyjęć albo szpitalnym oddziale ratunkowym (SOR) mam prawo otrzymać informacje w przypadku odmowy przyjęcia?
4. Co powinien dołączyć do skierowania lekarz ubezpieczenia zdrowotnego, który kieruje świadczeniobiorcę do poradni specjalistycznej lub do leczenia szpitalnego?
5. Jakie badania może zlecić lekarz podstawowej opieki zdrowotnej?
6. Czy lekarz podstawowej opieki zdrowotnej może kontynuować leczenia farmakologiczne świadczeniobiorcy zastosowane przez lekarza w poradni specjalistycznej?
7. Czy można zmienić lekarza podstawowej opieki zdrowotnej?
8. Jakie sposoby rejestracji do świadczeniodawcy świadczeń zdrowotnych przewidują obowiązujące przepisy prawa?
9. Komu lekarz może udzielić informacji o stanie zdrowia pacjenta lekarz i jaki jest zakres przedmiotowej informacji?
10. Kto wykonuje konieczne do leczenia szpitalnego badania diagnostyczne i konsultacje w przypadku zakwalifikowania świadczeniobiorcy do leczenia szpitalnego, a w szczególności do planowanego leczenia operacyjnego?
11. Czy matka przebywająca z dzieckiem w szpitalu płaci za swój pobyt w szpitalu?

Zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, Pacjent (lub przedstawiciel ustawowy pacjenta, bądź osoba przez pacjenta upoważniona) może żądać udostępnienia dokumentacji medycznej (art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta (Dz. U. Nr 52, poz. 417, z późn. zm.). Ust. 2 art. 26 stanowi, iż po śmierci pacjenta, prawo wglądu w dokumentację medyczną ma osoba upoważniona przez pacjenta za życia. Zgodnie z art. 27 pkt 2 w/w ustawy jedną z form udostępniania dokumentacji jest udostępnienie poprzez sporządzenie jej wyciągów, odpisów lub kopii na koszt osoby wnioskującej, czyli: pacjenta (lub przedstawiciela ustawowego pacjenta, bądź osoby przez pacjenta upoważnionej). Maksymalna wysokość opłaty za: jedną stronę wyciągu lub odpisu dokumentacji medycznej - nie może przekraczać 0,002 przeciętnego wynagrodzenia w poprzednim kwartale od pierwszego dnia następnego mie-siąca po ogłoszeniu przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego w Dzienniku Urzę-dowym Rzeczypospolitej Polskiej "Monitor Polski" na podstawie art. 20 pkt 2 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych; jedną stronę kopii dokumentacji medycznej - nie może przekraczać 0,0002 przeciętnego wynagrodzenia, o którym mowa w pkt 1; sporządzenie wyciągu, odpisu lub kopii dokumentacji medycznej na elektronicznym nośniku danych, jeżeli zakład prowadzi dokumentację medyczną w formie elektronicznej - nie może przekraczać 0,002 przeciętnego wynagrodzenia, o którym mowa w pkt 1.) W lipcu 2009 roku wysokość opłaty wynosiła około 62 groszy za stronę). Należy podkreślić, iż zakresem przedmiotowego udostępnienia objęta jest dokumentacja indywidualna wewnętrzna, a dokumentacja zbiorcza jedynie w zakresie wpisów dotyczących pacjenta (§ 53 ust. 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 21 grudnia 2006 roku w sprawie rodzajów i zakresu dokumentacji medycznej w zakładach opieki zdrowotnej oraz sposobu jej przetwarzania Dz. U. z 2006 r. Nr 247 poz. 1819 z późn. zm.). Jeżeli chodzi o tzw. kartę informacyjną wyjaśnić należy, iż zgodnie z § 16 ust. 1. w/w rozporządzenia Lekarz wypisujący pacjenta wystawia na podstawie historii choroby kartę informacyjną z leczenia szpitalnego w jednym egzemplarzu z dwiema kopiami. Kartę informacyjną z leczenia szpitalnego wraz z jedną jej kopią wydaje się pacjentowi, jego przedstawicielowi ustawowemu lub osobie upoważnionej przez pacjenta (§ 16 ust. 4. w/w rozporządzenia). Dodać należy, iż zgodnie z § 16 ust. 2 pkt 1. w/w rozporządzenia w karcie informacyjnej z leczenia szpitalnego należy podać m.in.: rozpoznanie choroby w języku polskim.




Tak. Zgodnie z § 20 ust. 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 21 grudnia 2006 roku w sprawie rodzajów i zakresu dokumentacji medycznej w zakładach opieki zdrowotnej oraz sposobu jej przetwarzania Dz. U. z 2006 r. Nr 247 poz. 1819 z późn. zm.) Księga odmów przyjęć i porad ambulatoryjnych wykonywanych w izbie przyjęć albo szpitalnym oddziale ratunkowym, opatrzona danymi identyfikującymi zakład, o których mowa w § 6 ust. 1 pkt 1, nazwą komórki organizacyjnej i jej kodem identyfikacyjnym, określonym na podstawie odrębnych przepisów, oraz numerem księgi, zawiera:

1. numer kolejny pacjenta w księdze;
2. datę zgłoszenia się pacjenta do izby przyjęć - ze wskazaniem roku, miesiąca, dnia oraz godziny i minuty w systemie 24-godzinnym;
3. datę odmowy przyjęcia pacjenta do szpitala - ze wskazaniem roku, miesiąca, dnia oraz godziny i minuty w systemie 24-godzinnym;
4. dane identyfikujące pacjenta;
5. dane identyfikujące lekarza kierującego i rozpoznanie ustalone przez tego lekarza lub adnotację o braku skierowania;
6. istotne dane z wywiadu lekarskiego i badania przedmiotowego oraz wyniki wykonanych badań diagnostycznych;
7. ustalone rozpoznanie choroby, problemu zdrowotnego lub urazu;
8. udzielone świadczenia zdrowotne;
9. adnotację o braku zgody pacjenta na pobyt w szpitalu potwierdzoną jego podpisem albo podpisem jego przedstawiciela ustawowego;
10. powód odmowy przyjęcia;
11. adnotację o miejscu, dokąd pacjent został skierowany;
12. dane identyfikujące lekarza i jego podpis.

W przypadku odmowy przyjęcia do szpitala pacjent otrzymuje pisemną informację o rozpoznaniu choroby, wynikach przeprowadzonych badań, przyczynie odmowy przyjęcia do szpitala, zastosowanym postępowaniu lekarskim oraz ewentualnych zaleceniach.




Zgodnie z § 12 ust. 1 załącznika do rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 13 maja 2008 roku w sprawie ogólnych warunków umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej (Dz. U. Nr 81, poz. 484) lekarz ubezpieczenia zdrowotnego powinien dołączyć do skierowania: wyniki badań diagnostycznych i przeprowadzonych konsultacji, będące w jego posiadaniu, umożliwiające lekarzowi ubezpieczenia zdrowotnego lub felczerowi ubezpieczenia zdrowotnego kierującemu postawienie wstępnego rozpoznania stanowiącego przyczynę skierowania; istotne informacje o dotychczasowym leczeniu specjalistycznym lub szpitalnym, oraz zastosowanym leczeniu.




Na wstępie stwierdzić należy, iż obowiązkiem wynikającym z art. 5 ustawy z dnia 5 grudnia 1996 roku o zawodach lekarza i lekarza dentysty (t.j. Dz. U. z 2008 r., Nr 136, poz. 857 z późn. zm.) jest zapis zgodnie, z którym: lekarz ma obowiązek wykonywać zawód, zgodnie ze wskazaniami aktualnej wiedzy medycznej, dostępnymi mu metodami i środkami zapobiegania, rozpoznawania i leczenia chorób, zgodnie z zasadami etyki zawodowej oraz z należytą starannością. Jeżeli chodzi o wykaz badań, które może zlecić lekarz podstawowej opieki zdrowotnej zawiera go załącznik Nr 1 część IV do rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 29 sierpnia 2009 r. w sprawie świadczeń gwarantowanych z zakresu podstawowej opieki zdrowotnej (Dz. U. Nr 139, poz. 1139). W zawartym w w/w załączniku w wykazie badań diagnostycznych koniecznych do wykonania świadczeń gwarantowanych świadczeniodawca zapewnia świadczeniobiorcy nieodpłatnie:

1. Badania hematologiczne:
   1. morfologia krwi obwodowej z wzorem odsetkowym:
      
   2. płytki krwi;
      
   3. retikulocyty;
      
   4. odczyn opadania krwinek czerwonych (OB).
      
      
2. Badania biochemiczne i immunochemiczne w surowicy krwi:
   1. sód;
      
   2. potas;
      
   3. wapń całkowity;
      
   4. żelazo;
      
   5. stężenie transferyny;
      
   6. mocznik;
      
   7. kreatynina;
      
   8. glukoza;
      
   9. test obciążenia glukozą,
      
   10. białko całkowite;
       
   11. proteinogram:
       
   12. albuminy;
       
   13. kwas moczowy;
       
   14. cholesterol całkowity;
       
   15. cholesterol-H DL;
       
   16. cholesterol-LDL;
       
   17. triglicerydy (TG);
       
   18. bilirubina całkowita;
       
   19. bilirubina bezpośrednia:
       
   20. fosfataza alkaliczna (ALP);
       
   21. aminotransferaza asparaginianowa (AST);
       
   22. aminotransferaza alaninowa (ALT);
       
   23. gammaglutamylotranspeptydaza (GGT);
       
   24. amylaza:
       
   25. kinaza kreatynowa (CK);
       
   26. fosfataza kwaśna całkowita (ACP);
       
   27. czynnik reumatoidalny (RF);
       
   28. miano antystreptolizyn O (ASO):
       
   29. hormon tyreotropowy (TSH);
       
   30. antygen HBs-AgHBs;
       
   31. yDRL
       
       
3. Badania moczu:
   1. ogólne badanie moczu z oceną mikroskopową osadu;
      
   2. ilościowe oznaczanie białka;
      
   3. ilościowe oznaczanie glukozy;
      
   4. ilościowe oznaczanie wapnia;
      
   5. ilościowe oznaczanie amylazy.
      
      
4. Badania kału:
   1. badanie ogólne;
      
   2. pasożyty;
      
   3. krew utajona - metodą immunochemiczną.
      
      
5. Badania układu krzepnięcia:
   1. wskaźnik protrombinowy (INR);
      
   2. czas kaolinowo-kefalinowy (APTT);
      
   3. fibrynogen.
      
      
6. Badania mikrobiologiczne:
   1. posiew moczu z antybiogramem;
      
   2. posiew wymazu z gardła;
      
   3. ogólny posiew kału w kierunku pałeczek Salmonella; Shigella;
      
   4. białko C-reaktywne (CRP).
      
7. Badanie elektrokardiograficzne (EKG) w spoczynku.
   
8. Badanie ultrasonograficzne (USG) jamy brzusznej.
   
   
9. Zdjęcia radiologiczne:
   1. zdjęcie klatki piersiowej w projekcji AP i bocznej;
      
   2. zdjęcia kostne - w przypadku kręgosłupa; kończyn i miednicy w projekcji AP i bocznej;
      
   3. zdjęcie czaszki i zatok w projekcji AP i bocznej;
      
   4. zdjęcie przeglądowe jamy brzusznej.
      

Tak może, jeżeli posiada pisemną informacje o: rozpoznaniu, sposobie leczenia, rokowaniu, ordynowanych lekach, w tym okresie ich stosowania i dawkowania oraz wyznaczonych wizytach kontrolnych od lekarza ubezpieczenia zdrowotnego leczącego świadczeniobiorcę w poradni specjalistycznej, która powinna być nadsyłana nie rzadziej, niż co 12 miesięcy (§ 12 ust. 6 załącznika do rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 13 maja 2008 roku w sprawie ogólnych warunków umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej (Dz. U. Nr 81, poz. 484). Stwierdzić należy, iż przedmiotowy zapis będzie miał zastosowanie w szczególności do osób chorujących na choroby przewlekłe, którą muszą przyjmować leki w sposób ciągły. Tym sam ustawodawca stworzył możliwość kontynuowania przez lekarza podstawowej opieki zdrowotnej leczenia farmakologicznego zastosowanego wobec pacjenta przez lekarza w poradni specjalistycznej, co jest równoznaczne z brakiem konieczności wizyty u lekarza specjalisty mającej na celu jedynie kontynuowanie w/w leczenia farmakologicznego. W kontekście powyższego unormowania należy wspomnieć, iż zgodnie z § 8 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 17 maja 2007 roku w sprawie recept lekarskich (Dz. U. Nr 97, poz. 646 z późn zm.) osoba wystawiająca receptę może przepisać jednemu pacjentowi jednorazowo maksymalnie: podając na recepcie sposób dawkowania - ilość leku lub wyrobu medycznego większą niż określona w pkt 1 (m.in. dwa najmniejsze opakowania leku lub wyrobu medycznego), niezbędną pacjentowi do maksymalnie trzymiesięcznego stosowania.




Zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 roku o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, (Dz. U. Nr 210, poz. 2135 z późn zm.) świadczeniobiorca, (czyli pacjent) ma prawo wyboru lekarza, pielęgniarki i położnej podstawowej opieki zdrowotnej spośród lekarzy, pielęgniarek i położnych ubezpieczenia zdrowotnego nie częściej niż dwa razy w roku kalendarzowym, a w przypadku każdej kolejnej zmiany wnosi opłatę w wysokości 80 złotych, z zastrzeżeniem art. 56b i art. 69b ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2002 r. Nr 21, poz. 205, z późn. zm.10)), art. 153 ust. 7a ustawy z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej (Dz. U. z 2002 r. Nr 171, poz. 1399, z późn. zm.11)) i art. 115 § 1a Kodeksu karnego wykonawczego. Nie dotyczy to przypadku zmiany miejsca zamieszkania i sytuacji zaprzestania udzielania świadczeń opieki zdrowotnej przez wybranego lekarza, pielęgniarkę i położną podstawowej opieki zdrowotnej oraz innych przyczyn niezależnych od woli świadczeniobiorcy. Wyjaśnić należy, iż przez lekarza podstawowej opieki zdrowotnej (zgodnie z unormowaniem art. 5 pkt 13 w/w ustawy) rozumie się lekarza:
a) posiadającego tytuł specjalisty w dziedzinie medycyny rodzinnej lub
b) odbywającego szkolenie specjalizacyjne w dziedzinie medycyny rodzinnej, lub
c) posiadającego specjalizację II stopnia w dziedzinie medycyny ogólnej - udzielającego świadczeń w zakresie podstawowej opieki zdrowotnej, z którym Fundusz zawarł umowę o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej albo który jest zatrudniony lub wykonuje zawód u świadczeniodawcy, z którym Fundusz zawarł umowę o udzielanie świadczeń podstawowej opieki zdrowotnej.




Zgodnie z § 13 ust. 1 załącznika do rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 13 maja 2008 roku w sprawie ogólnych warunków umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej (Dz. U. z 2008 r. Nr 81, poz. 484) świadczeniodawca zapewnia rejestrację świadczeniobiorców na podstawie zgłoszenia, w szczególności:
1) osobistego;
2) telefonicznego lub;
3) za pośrednictwem osoby trzeciej.
Zgodnie z § 13 ust. 2 w/w załącznika w przypadku porodu przyjęcie następuje niezwłocznie.





Lekarz ma obowiązek udzielać pacjentowi, w tym małoletniemu który ukończył 16 lat lub jego ustawowemu przedstawicielowi przystępnej informacji o jego stanie zdrowia, rozpoznaniu, proponowanych oraz możliwych metodach diagnostycznych, leczniczych, dających się przewidzieć następstwach ich zastosowania albo zaniechania, wynikach leczenia oraz rokowaniu (art. 9 ust. 2 ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta (Dz. U. Nr 52, poz. 417, z późn. zm.). Jeżeli chodzi o inne osoby (niż pacjent lub jego przedstawiciel ustawowy) lekarz może im udzielić informacji o stanie zdrowia pacjenta tylko za zgodą pacjenta (art. 9 ust. 3 w/w ustawy). Jeżeli pacjent nie ukończył 16 lat lub jest nieprzytomny bądź niezdolny do zrozumienia znaczenia informacji, lekarz udziela informacji przedstawicielowi ustawowemu, a w razie jego braku lub gdy porozumienie się z nim jest niemożliwe osobie bliskiej (przez osobę bliską należy rozumieć małżonka, krewnego lub powinowatego do drugiego stopnia w linii prostej, przedstawiciela ustawowego, osobę pozostającą we wspólnym pożyciu lub osobę wskazaną przez pacjenta) - art. 3 ust. 1 pkt 2 w/w ustawy.




Załącznik do rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 13 maja 2008 roku w sprawie ogólnych warunków umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej (Dz. U. z Nr 81, poz. 484) w § 12 ust. 8 stanowi, iż w przypadku zakwalifikowania świadczeniobiorcy (czyli pacjenta) do leczenia szpitalnego, a w szczególności do planowego leczenia operacyjnego, szpital wykonuje konieczne dla leczenia szpitalnego badania diagnostyczne i konsultacje. Dodać należy, iż zgodnie z art. 58 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 roku o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, (t.j. Dz. U. z 2008 r. Nr 164, poz. 1027, z późn. zm.) świadczeniobiorca ma prawo do leczenia szpitalnego w szpitalu, który zawarł umowę o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, na podstawie skierowania lekarza, lekarza dentysty lub felczera, jeżeli cel leczenia nie może być osiągnięty przez leczenie ambulatoryjne. Świadczeniobiorcy przyjętemu do szpitala lub innego zakładu opieki zdrowotnej przeznaczonego dla osób potrzebujących całodobowych lub całodziennych świadczeń opieki zdrowotnej, oraz przy wykonywaniu zabiegów leczniczych i pielęgnacyjnych, diagnostycznych i rehabilitacyjnych przez podmioty uprawnione do udzielania świadczeń, a także przy udzielaniu przez te podmioty pomocy w stanach nagłych, zapewnia się bezpłatnie leki i wyroby medyczne, jeżeli są one konieczne do wykonania świadczenia (art. 35 w/w ustawy).




zgodnie z załącznikiem 1c oraz załącznikiem 3 do Zarządzenia Nr 8/2009/DSOZ oraz zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, pacjent ma prawo m.in. do: dodatkowej opieki pielęgnacyjnej. Przez dodatkową opiekę pielęgnacyjną rozumie się opiekę, która nie polega na udzielaniu świadczeń zdrowotnych, w tym także opiekę sprawowaną nad pacjentką w warunkach ciąży, porodu i połogu. (art. 34 ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta (Dz. U. Nr 52, poz. 417, z późn. zm.). Jednakże zgodnie z art. 35 ust. 1 w/w ustawy koszty realizacji powyższego uprawnienia, jeżeli realizacja tych praw skutkuje kosztami poniesionymi przez zakład opieki zdrowotnej. Wysokość opłaty rekompensującej powyższe koszty jest ustalana przez kierownika zakładu. Informacja o wysokości tych opłat oraz sposobie ich ustalenia jest jawna i udostępniania w lokalu zakładu opieki zdrowotnej.